Vorige week had ik sinds een hele lange tijd weer een geluksmomentje. Een paar minuten volmaakte gelukkigheid. Tenminste zo voelde dat. Ik zal je meenemen naar afgelopen vrijdag. Amsterdam. Een regenachtig straatje ergens aan de linkerzijde van het dammonument. Het regende die dag zachtjes en ik ben gek op regen. Regen maakt mijn hoofd leeg. Na een lange dag shoppen en met tassen vol besloten lief en ik dat het tijd was voor koffie. En waar kun je nou beter koffiedrinken in Amsterdam dan bij de Coffee Company. Aangezien dat deze koffieketen zich op zowat elke straathoek lijkt te bevinden was het niet zo moeilijk om er een te vinden.
Lief, ik en sterke koffie. Om mij heen hard werkende vormgevers, schrijvers en een aantal toeristen. De sfeer was perfect en ontspannen. Ik voelde me gelukkig. Alles wat er leek te bestaan op dat moment waren wij, de koffie in een lief koffiehuis in regenachtig Amsterdam. De wereld leek even stil te staan. Iets wat het al in geen maanden meer had gedaan. Het nadeel van het stil staan van de wereld is dat je daarna met een rotgang weer terug in de realiteit komt. Ik bedacht me dat we ik nu doe niet is wat ik wil. Ik ben geen negen tot vijf persoon, soms presteer ik nou eenmaal beter op rare tijdstippen of momenten. Schrijven doe ik dan ook het liefst ’s nachts als iedereen slaapt en vormgeven werkt ook beter als ik ontspannen ben. Dan komt er pas iets geweldigs uit mij. Dan pas kan mijn werk je raken. Op dat moment, daar in regenachtig Amsterdam, toen ik hard terugdonderde in de realiteit besloot ik om afspraken met mij zelf te maken. Ik wil dat zijn, de schrijver, de vormgever bij de Coffee Company die werkt op zijn Macbook Pro, ik wil die jongen zijn die dingen doet waar hij echt passie voor heeft en dan ook tot geweldige dingen komt. Ik wil niet teveel dingen doen die mij tegenstaan. Ik wil soms wat egoïstisch zijn en lekker voor de dingen kiezen die ik belangrijk vind en die mij blij maken. Ik wil weer kunstzinnig zijn zoals vroeger.
Misschien klinkt het allemaal wel onrealistisch. Maar waarom zou ik het niet proberen? Waarom zou je passies en dromen vergeten omdat de realiteit dat tegen houdt. Fuck de realiteit. Ik wil niet dagelijks hoeven te denken ‘Anywhere but Here’. Ik wil trots kunnen zijn op waar ik sta, op wie ik ben in mijn leven. Omdat het ook echt mijn leven is. En het is te kort om te verpesten aan dingen waar ik niet voor de volle honderd procent achter sta. Er zijn genoeg maanden verstreken waarop ik dacht dat ik overal zou willen zijn behalve op het punt waar ik me op dat moment bevond. Vanaf vandaag ga ik doen wat ik belangrijk vind. Ik ben voorlopig de baas.
Lief, ik en sterke koffie. Om mij heen hard werkende vormgevers, schrijvers en een aantal toeristen. De sfeer was perfect en ontspannen. Ik voelde me gelukkig. Alles wat er leek te bestaan op dat moment waren wij, de koffie in een lief koffiehuis in regenachtig Amsterdam. De wereld leek even stil te staan. Iets wat het al in geen maanden meer had gedaan. Het nadeel van het stil staan van de wereld is dat je daarna met een rotgang weer terug in de realiteit komt. Ik bedacht me dat we ik nu doe niet is wat ik wil. Ik ben geen negen tot vijf persoon, soms presteer ik nou eenmaal beter op rare tijdstippen of momenten. Schrijven doe ik dan ook het liefst ’s nachts als iedereen slaapt en vormgeven werkt ook beter als ik ontspannen ben. Dan komt er pas iets geweldigs uit mij. Dan pas kan mijn werk je raken. Op dat moment, daar in regenachtig Amsterdam, toen ik hard terugdonderde in de realiteit besloot ik om afspraken met mij zelf te maken. Ik wil dat zijn, de schrijver, de vormgever bij de Coffee Company die werkt op zijn Macbook Pro, ik wil die jongen zijn die dingen doet waar hij echt passie voor heeft en dan ook tot geweldige dingen komt. Ik wil niet teveel dingen doen die mij tegenstaan. Ik wil soms wat egoïstisch zijn en lekker voor de dingen kiezen die ik belangrijk vind en die mij blij maken. Ik wil weer kunstzinnig zijn zoals vroeger.
Misschien klinkt het allemaal wel onrealistisch. Maar waarom zou ik het niet proberen? Waarom zou je passies en dromen vergeten omdat de realiteit dat tegen houdt. Fuck de realiteit. Ik wil niet dagelijks hoeven te denken ‘Anywhere but Here’. Ik wil trots kunnen zijn op waar ik sta, op wie ik ben in mijn leven. Omdat het ook echt mijn leven is. En het is te kort om te verpesten aan dingen waar ik niet voor de volle honderd procent achter sta. Er zijn genoeg maanden verstreken waarop ik dacht dat ik overal zou willen zijn behalve op het punt waar ik me op dat moment bevond. Vanaf vandaag ga ik doen wat ik belangrijk vind. Ik ben voorlopig de baas.
1 opmerking:
Inspirerende tekst die je hierboven hebt geschreven. Je mag tevreden zijn, 't heeft me geraakt.
Ciao!
Ferry
@Fejolu
Een reactie posten