Shalalie shalalooh shit

Het besloop mij vanmiddag tijdens het boodschappen doen. Voor het vriesvak nog wel. Ik had net een bak ijs in mijn handen. Geen mokka-ijs, dat dan weer niet. Maar de deuntjes van het draaiorgel zeiden genoeg. Ik wist wat er komen ging. Ik wist wat de gevolgen waren. Maar ik was te laat. De belichaming van het kwaad zat al in mijn hoofd. Shalalie shalala daar gaan we nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. Het houd nooit meer op denk ik. Uren zit het nu al in mijn hoofd. En telkens als ik denk het kwijt te zijn is er wel weer in een of ander programma erop die denkt haar kijkers blij te maken met een stukje oer-Hollandse degelijkheid.

Dankzij Sieneke ben ik bang geworden voor draaiorgels. Als ik er een zie dan loop ik er met een grote boog om heen in de angst dat ergens achter een boom een zeventien jarige Marianne Weber-kloon opeens mee begint te zingen. En in Parijs achter een coup vers mokka ijs zul je me al helemaal nooit meer zien. En ik weet heus wel dat vader der Smurfen, Pierre Kartner, alias vader Abraham het nummer heeft geschreven, maar ik zal mijn hele leven bang zijn om Sieneke tegen te komen. Moet je na gaan waar ik nooit meer zal kunnen komen! Wat voor mooie dingen ik nooit zal kunnen doen! Een rondvlucht in een luchtballon zit er niet meer in, een goed glas wijn op een terras in Berlijn zal nooit meer gebeuren. En ik weet niet waar Trinidad ligt maar de kans is klein dat ik daar ooit kom.

Ik wou dat het, even van het meest onwaarschijnlijke uitgaand, 30 mei was. De dag na de totale afgang van de Nederlandse muziek. Maar. Wat doen we dan met Sieneke? In ieder geval een groot gat graven stel ik voor en daar de overige singles (dus bijna allemaal, want wie heeft naast bejaardentehuis Rustenvreugte nou een exemplaar gekocht?) in dumpen. Daarna afdekken met een laag beton en nooit meer over praten. De enige oplossing is net zolang zwijgen tot overige generaties denken dat Sieneke iets te maken heeft met appelsap. Appelsieneke ofzo.

Ik wou dat het, als bezongen in het nummer, was gebleven bij ''shalalie, shalala.. en dan weet ik het niet meer.'' En dat ''..zo gaat het ongeveer'' ook echt het einde was. Maar het kwaad is al geschied. Tot 30 mei zit er maar een ding op, shalalie shalala..