Ik geloof niet in geluk. Niet in ultiem geluk in ieder geval. Oneindig geluk zeg maar. Het geluk waarover ze spreken aan het eind van een sprookje is dan ook net zoveel fantasie als het sprookje zelf. Ik ben niet negatief, wel realistisch. Geluk is waarschijnlijk een begrip die ik nooit leer begrijpen. En stiekem hoeft dat ook niet. Ik wil me niet eeuwig perfect voelen. Want hoe moet het dan met die kleine geluks-momentjes? Die zouden dan hun betekenis verliezen. Ik wil niet het geluksgevoel van een regenachtige avond waarop ik binnen zit met thee en Yann Tiersen muziek kwijtraken. Ik wil niet vergeten hoe het is om na een regenbui op een zonnige zomeravond naar buiten te gaan en me dan geweldig en fris te voelen. Of hoe het is om te genieten van een kus. Als je alleen maar gelukkig zou zijn dan bestonden dat soort momenten niet. Mensen denken soms dat geluk draait om geld op je rekening of zelfs om het hebben van een goede gezondheid. Maar zelfs iemand met weinig geld of een ernstige ziekte kan zich op bepaalde momenten intens gelukkig voelen. Gewoon omdat er iets gebeurt wat ons vrolijk maakt. Iets wat ons leven net iets meer kleur geeft. Naar mijn idee zijn dit de ultieme geluks-momentjes. Misschien duren ze kort en lijken ze voor anderen geen of weinig betekenis te hebben, deze momenten maken mij blij. Die momenten geven mijn leven kleur. Wat is er nou fijner dan genieten van de smaak en geur van chocola. Of om een trilling door je lichaam te voelen als je vriendin of vriend je aanraakt. Of alleen al het gevoel van de warme zon op je gezicht. Als ik moet kiezen voor eeuwig geluk of de kleine momentjes die mij een warm gevoel geven dan wist ik het wel. Juist die kleine momentjes geven betekenis en een reden om te leven. Tenminste voor mij.
2 opmerkingen:
Woooow.. Dit klinkt zo mooi. Maar soms heb je gewoon even geen zin meer in kleine momentjes van geluk. Soms wil je dat die kleine momentjes langer duren, misschien wel voor altijd. Je kan altijd kleine geluksmomentjes hebben, ook als je gewoon altijd gelukkig bent. Je kan namelijk altijd gelukkig-er zijn. Maar wij mensen plakken altijd 'er' achter ieder bijvoeglijk naamwoord, en we willen zo ontzettend veel dat we dit soms vergeten. Toch zou ik het leven stukken fijner vinden als ik al studeerde en op kamers woonde. Maar dat maakt dit ene kleine geluksmoment waar ik nu in zit niet minder. Soms zijn die kleine momenten zo fijn dat het lijkt alsof je bent getroffen door een trein. Een trein van geluk, hihi.
Ik denk dat je wel gelijk hebt. Mensen zijn gek op -er woordjes. Misschien ga ik daar eens een blog over schrijven met een verwijzing naar de wijze Emine. Waarom willen we dat eigenlijk? Die -er dingen bedoel ik dan..
Een reactie posten