Lang geleden voordat mijn hart tientallen keren was gebroken geloofde ik in liefde op het eerste gezicht. Ik noem het de wow-factor, dat je meteen weet dat iemand perfect is voor jou. Toen spatte mijn hart uit elkaar en wist ik bijna zeker dat echte liefde niet bestond. Of in ieder geval niet voor mij. Ik probeerde mijn hart te lijmen tot het niet meer te lijmen viel, en op een dag na de zoveelste mislukking op liefdesvlak hing het alleen nog maar bij elkaar dankzij kleine stukjes plakband die het vroeg of laat zouden begeven. Liefde is zoals ze in die ene film zeiden net als Sinterklaas, de magie is er alleen als je erin gelooft. En aangezien ik niet meer in de liefde geloofde zag ik ook de liefde om mij heen niet. Op een vrijdagavond reageerde opeens een meisje op mijn hyves. Ze liet een reactie achter bij een foto en ik bedankte haar hiervoor. Dat was het, dacht ik. Tot ze een reactie gaf op mijn dankjewel en ik daar weer op reageerde. Van het een kwam het ander en twee dagen later hadden we onze eerste soort van blind-date. Want hoe niet-blind-date-achtig ben je na elkaar alleen te hebben gesproken via MSN en Hyves? En op dat eerste moment dat ze de auto uitstapte en onze blikken elkaar raakten leek het alsof mijn afgebroken stukjes hart zich met een razend tempo naar elkaar toetrokken en weer één geheel vormde. Mijn hart was weer heel. Hoewel de lijm nog niet droog was, bleek wel de wow-factor weer te bestaan. Stukje bij beetje begon ik weer te geloven dat liefde op het eerste gezicht wel bestaat. En nu zes maanden later, waarvan ik haar vijf maanden mijn vriendinnetje mag noemen, weet ik het zeker. Liefde is er alleen als je er in blijft geloven. En dankzij haar geloof ik er weer in. Ilse ik hou van jou.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten